Luckas Vander Taelen wijst in De Standaard terecht op een gebrekkige opleiding als een van dé determinerende oorzaken van de hoge jongerenwerkloosheid in Brussel. Dat het beleid op dat vlak véél beter kan, zowel vanuit de Vlaamse als de Franstalige gemeenschap, is terecht. Discriminatie op de arbeidsmarkt is echter een even harde realiteit, die we moeilijk kunnen afdoen als een mantra of alibi. Hierover zijn harde cijfers bekend : 28% van de interimkantoren discrimineren, gaf interimfederatie Federgon toe in juni 2011. Volgens het Internationaal Arbeidsbureau ligt de discriminatiegraad in Brussel op 34%. Discriminatie op de arbeidsmarkt staat op nummer 1 in de discriminatieklachten die het Centrum voor Gelijkheid van Kansen jaarlijks ontvangt.
Meer investeren in onderwijs en opleiding is economisch de beste optie om zoveel mogelijk mensen te doen deelnemen aan de arbeidsmarkt. Overheden moeten dit koppelen aan een performant activeringsbeleid. Werkloosheidsuitkeringen beperken in de tijd hoort daar weliswaar niet bij. Mensen die uit de werkloosheid worden gesloten, verarmen. Ze duiken op in andere uitkeringssectoren waar ze dan ook nog eens minder goed begeleid en geactiveerd worden. Het voorstel van Luckas Vander Taelen om werkloosheidsuitkeringen te beperken in de tijd als oplossing voor de toenemende jeugdwerkloosheid is die jongeren nog meer kopje-onder duwen. Daar verzet Groen! zich tegen.
